شخصیت مجازی آورکیل که Chaly نام دارد یک خفاش اسکلتی است که صورت جمجمه‌ای، بال‌های استخوانی و چشمانی سبز رنگ دارد و تصویرش معمولا روی جلد آلبوم‌های گروه به‌چشم می‌خورد. ترکیب آورکیل طی سال‌های فعالیت‌اش بارها دستخوش تغییر شده به شکلی که در زمان حال، فقط بابی الزورث و دی.دی. ورنی از میان اعضای اولیه در گروه باقی مانده‌اند. آورکیل به‌همرا انترکس از موفق‌ترین گروه‌های ترَش سواحل شرقی ایالات متحده به‌شمار می‌آیند.

جان و کریس اولیوا اولین گروه خود را با نام آواتار از باقیمانده اعضای گروه‌های تاور و الینس در سال ۱۹۷۸ راه انداختند. پس از یک ملاقات در خانه اولیوا و اجرای موسیقی استیون واکلز هم به گروه آنها پیوست. گروه سه نفری آنها برای چندین سال مشغول به نوازندگی در بارها و کلاب‌ها در تامپا فلوریدا بودند. در سال ۱۹۸۱ کیث کولین نوازنده گیتار باس به آنها ملحق شد. در سال ۱۹۸۳ گروه آواتار به خاطر مسائل حقوقی مجبور به تغییر نام شد و نام سوتیج از ترکیب دو کلمه آواتار و سویج (Savage) انتخاب شد.

آثار اولیه گروه با نام جدید سوتیج بسیار تحت تاثیر آثار گروه‌هایی چون جوداس پریست، آیرون میدن، بلک سبت و دیپ پرپل به نظر می‌رسد که با عناصری از اسپید متال همراه شده‌است. اواخر سال ۱۹۸۶ پس از ضبط چهارمین آلبوم گروه، کیث کولین تصمیم به ترک گروه گرفت و جای خود را به جانی لی میدلتون داد. از سال ۱۹۸۷ تاکنون جانی تنها عضو گروه‌است که نامش در تمامی آلبوم‌ها به چشم می‌خورد.

سالهای میان ۱۹۸۷ تا ۱۹۹۳ را دوران طلایی سوتیج می‌دانند. در ۱۹۸۷ گروه توانست آلبوم موفق خود با نام Hall of the Mountain King را منتشر کند و با انتشار این آلبوم نام سوتیج بر سر زبان‌ها افتاد. همچنین گروه اولین موزیک ویدئو خود را برای آهنگی با عنوان آلبوم در همین سال منتشر نمود. آنها تا سال ۱۹۹۴ موفق به ضبط ۸ آلبوم شدند.

آن‌ها بلوز را بسیار بلند می‌نواختند و بسیاری از سبک‌های دیگر موسیقی مانند فولک بریتانیا را با آهنگ‌هایشان تلفیق می‌کردند، و در عین حال جوی افسانه‌ای و فلسفی بر موسیقیشان حاکم بود.

آهنگشناسی

آلبوم‌های گروه در کل دنیا فروشی بیشتر از ۳۰۰ میلیون نسخه داشته‌است و تنها گروهی در تاریخ موسیقی است که تمامی آلبوم‌های آنها وارد US Billbord Top 10 شده‌است و در نظر سنجی وی‌اِچ‌وان در لیست صد گروه برتر تاریخ هارد راک در صدر جدول قرار گرفت.^[۳]

لد زپلین

اولین آلبوم گروه با نام لد زپلین در سال ۱۹۶۹ عرضه شد.^[۴] آلبوم ترکیبی از بلوز و فولک بود و یکی از محورهای موسیقی هوی متال شد. جیمی پیج در مصاحبه‌ای در سال ۱۹۹۰ گفت: ضبط آلبوم ۳۶ ساعت در استودیو طول کشید و تمامی هزینه‌های آلبوم ۳۱۵۰ دلار و فروشش ۷ میلیون دلار بود.^[۳]

لد زپلین ۲

در اولین سال فعالیت، گروه چهار تور در آمریکا و انگلیس برگزار کرد و بعد از آن آلبوم در همان سال ۱۹۶۹ دومین آلبوم را عرضه کرد.^[۵] آلبوم دوم از آلبوم اول بسیار موفق‌تر بود و در آمریکا و انگلیس در صدر جدول فروش قرار گرفت. گروه تورهای بسیاری در آمریکا برگزار کرد و بعضی از کنسرت‌های آنها بیشتر از ۳ ساعت طول کشید.^[۱]

لد زپلین ۳

نام آلبوم سوم گروه لد زپلین ۳ بود که در سال ۱۹۷۰ عرضه شد^[۶] و مانند آلبوم دوم گروه در صدر جدول فروش آمریکا و انگلیس قرار گرفت.^[۳]

رابرت پلنت (چپ) و جیمی پیج در حال اجرای زنده در مونترو، ۷ مارس ۱۹۷۰.

لد زپلین ۴

آلبوم چهارم گروه در سال ۱۹۷۱ به بازار آمد.^[۷] این آلبوم دارای آهنگ‌های هارد راک مانند سگ سیاه بود و بهترین آهنگ آلبوم پلکانی به بهشت بود، آهنگی که در سال ۲۰۰۵ از طرف مجله دنیای گیتار به‌عنوان یکی از بهترین تکنوازی‌‌های گیتار انتخاب شد. این آهنگ دارای حواشی بسیاری بود و در سال ۱۹۸۹ به‌عنوان آهنگی شیطانی انتخاب شد. به این دلیل که اگر آهنگ را از آخر به اول اجرا کنید در حدود چهار خط جمله‌های شیطانی به دست می‌آید؛ هرچند که جیمی پیج این فرضیه را نپذیرفت.^[۸] این آلبوم ۲۳ میلیون نسخه در آمریکا فروش داشت و در رتبه چهارم پرفروش‌ترین آلبوم‌های تاریخ آمریکا قرار گرفت و در دنیا نیز یازدهم شد.^[۱][۳][۸]

خانه‌های مقدس

آلبوم بعدی گروه در سال ۱۹۷۳ با نام خانه‌های مقدس عرضه شد.^[۹] مدت آهنگ‌ها از آهنگ‌های آلبوم‌های قبلی طولانی‌تر بود و باز هم در صدر جدول فروش آمریکا و انگلیس قرار گرفت. کنسرت این آلبوم در فلوریدا رکورد گروه بیتلز را از نظر تعداد تماشاچی با داشتن ۵۹۰۰۰ تماشاگر شکست.

در ۱۹۸۰ با مرگ بونهام گروه دچار ضربه شدیدی شد و در حالی که افراد بزرگی چون کوزی پاول قصد جانشینی او را داشتند گروه اعلام کرد دیگر لد زپلین به کار خود ادامه نخواهد داد.

اعضا

• جیمی پیج: گیتار لید
• رابرت پلنت: آواز و ساز دهنی
• جان پال جونز: گیتار بیس و کیبورد
• جان بونهَم: درام

ستریانی در وست‌بوری ایالت نیویورک آمریکا زاده شد. در سن چهارده سالگی ۱۹۷۰ میلادی پس از مرگ جیمی هندریکس گیتاریست برجستهٔ راک و آشنا شدن با موسیقی او، به راک و نوازندگی گیتار علاقه مند شد. او استاد کسانی همچون کرک همت از گروه متالیکا و استیو وای بوده‌است. اولین آلبومی که او تهیه نمود نه از این زمین نام داشت که در سال ۱۹۸۶ درهای سبک راک سازی را به سوی جهانیان گشود.

مجله رولینگ استون در سال ۲۰۰۳ و در رده‌بندی ۱۰۰ گیتاریست برتر تمامی دوران، جو ستریانی را در رتبه ششم قرار داد

تجهیزات موسیقی و شیوهٔ نوازندگی

گیتارهای سری جِی‌اِس آیبانز و اَمپ‌های سری جِی‌اِس‌ایکس پیوی سیگنچر جو ستریانی هستند و در طراحی و ساخت آن‌ها نیازهای نوازندگی ستریانی لحاظ شده‌است. گیتارهای سری جِی‌اِس در مدل‌های جِی‌اِس ۱۰۰، جِی‌اِس ۹۰۰، جِی‌اِس ۱۰۰۰، جِی‌اِس ۱۲۰۰ و جِی‌اِس ۲۰۰۰ تولید می‌شوند و به غیر از مدل جِی‌اِس ۱۰۰ در همهٔ آن‌ها پیکاپ دیمارزیو استفاده شده‌است.

این سری از گیتارها دو پیکاپ جلو و دو پیکاپ در عقب دارند و هیچ کدام در وسط پیکاپ ندارند هر چند قابل ذکر است که در موقع ضبط آلبوم «Surfing with the alien» اصلا مدل JS وجود نداشته وخودش هم با مدل‌های پائین تر Ibanez که حتی پیکاپ وسط داشته قطعه«Satch boogie» را اجرا کرده‌است.

دسته گیتار او غالبا Rosewood و ۲۲ فرت هستند. سیستم مکانیکی Tremolo bar در کلیه این گیتارها (Floyd Rose) Edge Pro Bridge می‌باشد و در سر دسته حتماً Lock وجود دارد. جو از سیم ۰۰۹ جهت سیم یک و ۰۴۲ جهت سیم شش استفاده می‌نماید و گیتارش را استاندارد یعنی E کوک می‌کند.

قطر فرت‌ها از فرت‌های Fender کمی قطورتر هستند

نوازندگی با پیک

جو از پیک Dunlop ضخیم استفاده می‌کند و اغلب آن را با زاویه ۴۵ درجه در دست می‌گیرد تا اصطلاک مضراب با سیم‌ها به حداقل ممکن برسد و همچنین در این زاویه Screamها خوش صداتر ارائه می‌گردند. اصولا از مچ مضراب می‌زند و اغلب انگشت کوچک خود را بر روی بدنه گیتار تکه می‌دهد و گاه در سرعت‌های بالا همچون Al di meola دست را از آرنج با حرکتی سریع در خود می‌چرخاند.(چیزی شبیه به حرکت دست هنگام چرخاندن کلید) و جهت اطمینان از حفظ فاصله دلخواه و جلوگیری از فرورفتن بیش از حد مضراب به درون سیم‌ها اغلب با انگشتان a-m و e به نرمی سطح گیتار را می‌خراشد.

نوازندگی به کمک انگشت

او اغلب در مواقعی که می‌خواهد همچون zztop با لهجه غلیظ دهه هفتاد بنوازد و همچنین در مواردی که پایین آوردن Gain توسط Volume قصد ارائه صدایی بسیار شفاف و کلاسیک را دارد، انگشتان‌اش به جای پیک استفاده می‌کند. او بر خلاف اکثر نوازندگان گیتار ناخن هر دو دستش را می‌گیرد.

او از هر دو روش کلاسیک و جز به میزان برابر استفاده می‌کند. در فرم نوازندگی جَز شصت از بالا بر دسته گیتار قلاب می‌شود و سایر انگشتان نیز از پایین و به صورتی زاویه‌دار بر روی سیم‌ها می‌نشینند. ستریانی زمانی

از این شیوه استفاده می‌کند که بخواهد تکنیک‌های بِندینگ یا ویبراتو را اجرا کند.

وب‌گاه آل‌میوزیک از آن‌ها به‌عنوان یکی از گروه‌های تعیین‌کنندهٔ سبک ساثرن راک یاد کرده‌است.^[۱] موسیقی لینرد اسکینرد بر خلاف آلمَن برادرز (دیگر گروه معروف ساثرن راک هم‌دوره‌شان)، بر بداهه‌نوازی‌های جَزگونه تکیه نداشت و بیشتر بر ریشه‌های سبکی بلوز، راک و کانتری استوار بود.

اعضای لنرد اسکینرد در سال ۲۰۰۶ به تالار مشاهیر راک اند رول راه یافتند.

تاریخچه

سال‌های آغازین

لنرد اسکینرد در آغاز با نام “مای بک‌یارد”^{[پانویس ۱]} فعالیتش را آغاز کرد. رانی وَن زَنت (خواننده-ترانه‌سرا) به همراه باب بارنز (درامز)، گری راسینگتن (گیتار)، آلن کالینز (گیتار) و لری جانستورم (باس) اعضای بنیان‌گذار گروه بودند.^[۳] آن‌ها پس از مدتی نام‌شان را به نوبل فایو^{[پانویس ۲]} تغییر دادند. در این دوره تغییراتی در ترکیب گروه اتفاق افتاد از جمله لئون ویلکسون جایگزین لَری جانستورم شد و بیلی پاول به‌عنوان نوازندهٔ کیبورد به گروه پیوست.^[۱] پس از مدتی فعالیت و انتخاب چند نام مختلف، نام «لینرد اسکینرد» را برگزیدند. اعضای لینرد اسکینرد که در زمان شکل‌گیری گروه، نوجوان بودند (در زمان تشکیل «مای بک‌یارد» جوانترین آن‌ها ۱۳ ساله بود^[۳]) عنوان لینرد اسکینرد را با تغییر نام یکی از معلم‌های‌شان به‌نام لئونارد اسکینِر^{[پانویس ۳]} برای گروه برگزیدند. لئونارد اسکینر معلم ورزش آن‌ها در مدرسه بود که یک‌بار به دلیل بلند بودن موها‌ی‌شان-به‌اندازه‌ای بلند که تا یقه‌شان می‌رسید-آن‌ها را از کلاس ورزش اخراج کرده بود و نزد ناظم مدرسه فرستاده بود.^[۴]

سال‌های اوج

گروه در سال‌های آغازین فعالیت‌شان موفقیت قابل توجهی کسب نکردند تا این‌که اَل کوپر-هنرمند و تهیه‌کنندهٔ موسیقی-اجرای آن‌ها را در کلوپی در آتلانتا دید و برای ضبط اولین آلبوم‌شان قراردادی با اِم‌سی‌اِی رکوردز منعقد کرد. بالاخره در تابستان ۱۹۷۳ اولین آلبوم استودیویی گروه، با نام لِ-نِرد اسکین-نِرد تلفظ می‌شود^{[پانویس ۴]} با برچسب اِم‌سی‌اِی روانهٔ بازار شد.^[۵] در زمان ضبط این آلبوم اد کینگ (گیتاریست پیشین گروه سایکدلیک استرابری آلارم کلاک) به اعضای لینرد اسکینرد پیوسته بود.^[۱] اعضای لینرد اسکینرد پس از آن‌که در افتتاحیهٔ چندین تور استرابری آلارم کلاک شرکت کردند به کینگ پیشنهاد دادند تا به‌عنوان سومین لید گیتاریست گروه به آن‌ها ملحق شود.^[۶] قطعهٔ «پرندهٔ آزاد»^{[پانویس ۵]} از آن آلبوم که به‌یاد عضو درگذشتهٔ آلمن برادرز، دوین آلمن سروده شده‌بود با موفقیت فراوانی روبرو شد به شکلی که در همان‌سال به‌عنوان آهنگ افتتاحیهٔ تور کوادروفِنیای گروه دِ هو اجرا شد.^[۱]

دومین آلبوم استودیویی لینرد اسکینرد که در سال ۱۹۷۴ با نام دومین پُرس غذا^{[پانویس ۶]} و با برچسب اِم‌سی‌اِی منتشر شد تبدیل به یک موفقیت بزرگ برای گروه شد. با وجود ترانهٔ «سویت هوم آلاباما»-که در واقع جوابیه‌ای به ترانهٔ «مرد جنوبی»^{[پانویس ۷]} نیل یانگ بود^[۱]-دومین پُرس غذا تبدیل به ۱۲اُمین آلبوم پُرفروش ایالات متحده شد و چندین گواهینامهٔ پلاتین دریافت کرد.^[۱]

در پایان همان سال آرتیموس پایل جایگزین باب بارنز شد.^[۷]

در سال ۱۹۷۵ آلبوم سوم گروه با نام nothing Fancy منتشر شد و اولین آلبوم آن‌ها شد که به جمع ۱۰ آلبوم پرفروش روز ایالات متحده راه می‌یافت.^[۱] همان سال کینگ گروه را ترک کرد^[۶] و مدتی بعد استیو گینس جایگزین او شد.^[۸]

۴اُمین آلبوم استودیویی لینرد اسکینرد به‌نام گلوله‌هایم را پس بده^{[پانویس ۸]} که در سال ۱۹۷۶ منتشر شد مدتی پس از جدایی کینگ و پیش از آمدن گینس ضبط شد و فقط کالینز و راسینگتن گیتارهای آن آلبوم را اجرا کردند.^[۹] این آلبوم نتوانست موفقیت ۲ آلبوم قبلی را تکرار کند و پس از این ناکامی گروه آلبوم اجرای زندهٔ یکی دیگر از جاده^{[پانویس ۹]} را روانهٔ بازار کردند که دومین آلبوم آن‌ها شد که به جمع ۱۰ آلبوم پُرفروش ایالات متحده راه می‌یافت.^[۱] یکی دیگر از جاده اولین آلبومی بود که گینس در آن حضور داشت و علاوه بر او ۳ خوانندهٔ هم‌آوای زن نیز به جمع اعضای گروه اضافه شده‌بودند.^[۱]

حادثهٔ سقوط هواپیما و از هم فروپاشی

پنجمین آلبوم استودیویی گروه با نام بازماندگان خیابانی^{[پانویس ۱۰]} در ۱۷ اکتبر ۱۹۷۷ منتشر شد. ۳ روز بعد از انتشار این آلبوم هواپیمای حامل اعضای گروه در مسیر گرینویل به باتون‌روژ، حوالی گیلزبرگ در ایالت میسیسیپی سقوط کرد.^[۱] در این سانحه رانی وَن زَنت، استیو گینس و کَسی گینس^{[پانویس ۱۱]} کشته و بقیهٔ اعضای گروه مجروح شدند.^[۱] در گزارش انجمن ملی ایمنی حمل و نقل ایالات متحده، علت این حادثه «کمبود سوخت و از کار افتادن موتورهای هواپیما به علت بی‌توجهی خدمه» عنوان شده‌است.^[۱۰] در پی این اتفاق طرح جلد آلبوم بازماندگان خیابانی که اعضای گروه را در میان شعله‌های آتش نشان می‌داد عوض شد و تصویر دیگری که آن‌ها را در زمینهٔ سیاه‌رنگ نشان می‌داد جایگزین طرح قبلی شد. سانحهٔ سقوط هواپیما باعث شد بازماندگان خیابانی تبدیل به یکی از پرفروش‌ترین آثار گروه تا به آن روز شود.^[۱]

یک سال بعد آلبومی از اولین آثار ضبط شدهٔ گروه منتشر شد و چون به‌نظر می‌رسید پس از اتفاق‌هایی که رخ داده لنرد اسکینرد به پایان کارش رسیده‌است عنوان اولین‌های اسکینرد و… آخرین^{[پانویس ۱۲]} برای آن آلبوم انتخاب شد.^[۱۱]

شکل‌گیری مجدد

در سال‌های پایانی دههٔ ۱۹۷۰ و آغازین دههٔ ۱۹۸۰ میلادی اعضای بازماندهٔ لنرد اسکینرد گروه‌های دیگری تشکیل دادند. راسینگتن و کالینز در سال ۱۹۷۹ گروهی به‌نام د راسینگتن کالینز بند تشکیل دادند.^[۱۲] در آن گروه به‌غیر از آن‌ها ویلکسون و پاول نیز عضویت داشتند.^[۱۳] د راسینگتن کالینز بند عمر کوتاهی داشت و در سال ۱۹۸۲ فرو پاشید. آن‌ها طی دوران فعالیت کوتاه‌شان ۲ آلبوم استودیویی منتشر کردند.^[۱۴]

آرتیموس پایل هم ۲ سال پس از آن‌ها گروه خودش با نام اِی.پی.بی (مخفف آرتیموس پایل بند) را تشکیل داد.^[۷]

در سال ۱۹۸۶ کالینز-که در حالت مستی مشغول راندن اتومبیل بود-در یک سانحهٔ رانندگی به شدت مجروح شد و دوست دخترش هم که همراه او بود کشته شد.^[۱۵] بر اثر آن اتفاق کالینز از کمر به پایین فلج شد و توانایی بالاتنه‌اش را هم تا حدودی از دست داد، به شکلی که دیگر هرگز نتوانست گیتار بنوازد.^[۱۵] او سرانجام در ۲۳ ژانویهٔ ۱۹۹۰ بر اثر بیماری سینه‌پهلو-که از عوارض فلج اندامش بود-درگذشت.^[۱۵]

در سال ۱۹۸۷ راسینگتن، پاول، کینگ و ویلکسون به‌همراه جانی وَن زَنت (برادر کوچک‌تر رانی ون زنت) و یک گیتاریست جدید به‌نام رَندال هال دوباره لنرد اسکینرد را تشکیل دادند.^[۱] آن‌ها در همان‌سال برگزاری یک مجموعه تور را آغاز کردند و در سال ۱۹۸۸ آلبوم اجرای زندهٔ جنوبی به فضل پروردگار^{[پانویس ۱۳]} را به یاد اعضای درگذشتهٔ لنرد اسکینرد منتشر کردند.^[۱] گروه در سال ۱۹۹۱ ۶اُمین آلبوم استودیویی‌شان با نام لینرد اسکینرد ۱۹۹۱^{[پانویس ۱۴]} را روانهٔ بازار کردند و بقیهٔ سال‌های دههٔ ۹۰ میلادی را به برگزاری تورهای موسیقی و انتشار چند آلبوم دیگر گذراندند.^[۱]

آلبوم‌های استودیویی

آثار آن‌ها آمیزه‌ای از شاک راک الیس کوپر و حالت سرکش موسیقی هنرمندان موج نو هوی متال بریتانیا مانند کیس، آیرن میدن و جوداس پریست را در خود دارد و آرایش‌های غیر معمول‌شان یادآور برخی گروه‌های گلم راک اولیه، همچون نیویورک دالز است. تویستد سیستر را از نظر فرم موسیقایی در ردهٔ گلم متال به‌شمار می‌آورند، اگرچه نظر اعضای گروه راجع به سبک‌شان متفاوت است.

تویستد سیستر را جی جی فرنچ (گیتاریست) در دسامبر ۱۹۷۲ بنیان‌گذاشت و همه ترانه‌های آن‌ها از سال ۱۹۷۶ به بعد توسط دی اشنایدر (خواننده) نوشته شده‌است. اشنایدر در جایی گفته است که جانی کارسون ابتدا واژهٔ «This» را به‌عنوان نام گروه پیشنهاد داده بود اما اعضای گروه چون فکر کردند ممکن است هواداران‌شان عبارت «This sucks» را به‌جای آن استفاده کنند، این پیشنهاد را رد کردند. اشنایدر از نظر سبک، موسیقی تویستد سیستر را نقطهٔ تلاقی اسلید و سکس پیستولز می‌داند.

تویستد سیستر با ترانه‌های موفقی مانند «We’re Not Gonna Take It» و «I Wanna Rock» و به‌لطف پخش شدن مرتب ویدئوهای‌شان از ام‌تی‌وی در دههٔ ۱۹۸۰ معروف شدند. بسیاری از ترانه‌های آن‌ها حاوی مضامینی مانند درگیری کودکان با والدین‌شان و انتقاد به سیستم آموزشی هستند.

آلبوم چهارم آن‌ها با نام Stay Hungry که در سال ۱۹۸۴ منتشر شد از برجسته‌ترین آثار تویستد سیستر به‌شمار می‌رود.^[۲] این آلبوم در زمان انتشارش در ایالات متحده تا رده‌ی ۱۵اُم بیلبورد ۲۰۰ صعود کرد.

اعضا

• دی اشنایدر: آواز (۱۹۷۶ تا کنون)
• ادی اوجٍدا: گیتار الکتریک (۱۹۷۵ تا کنون)
• جی جی فرنچ: گیتار الکتریک (۱۹۷۲ تا کنون)
• کنی نیل: گیتار بیس (۱۹۷۳ تا ۱۹۷۸)
• مارک مٍندوزا: گیتار بیس (۱۹۷۸ تا کنون)
• ای.جٍی پرو: درام، پرکاشن (۱۹۸۲ تا ۱۹۸۶ – ۱۹۹۷ تا کنون)
• جوی فرانکو: درام، پرکاشن (۱۹۸۶ تا ۱۹۸۸)

آلبوم‌ها

همهٔ اعضای رامونز نام فامیلی مستعار «رامون» را درپی نام کوچک‌شان داشتند، گرچه در واقعیت هیچ پیوند فامیلی میان آن‌ها نبود. اعضای گروه در تمام مدت ۲۲ سال فعالیت‌شان به برگزاری تورهای پیوسته مشغول بودند و ۲۲۶۳ کنسرت برگزار کردند. در سال ۱۹۹۶ و پس از پایان توری که هم‌زمان با جشنوارهٔ موسیقی لولاپالوزا انجام شد، آن‌ها یک اجرای خداحافظی برگزار کردند و پس از آن گروه منحل شد. با گذشت حدود ۸ سال از ازهم فروپاشی گروه، ۳ عضو بنیان‌گذار رامونز درگذشتند. خوانندهٔ اصلی جویی رامون در سال ۲۰۰۱، دی دی رامون باسیست در سال ۲۰۰۲ و جانی رامون گیتاریست در سال ۲۰۰۴.

تنها آلبوم رامونز که در آمریکا آن‌قدر فروش کرد که گواهی‌نامهٔ گُلد دریافت کند، آلبوم برگزیده آثار آن‌ها با نام Ramones Mania بود که در سال ۱۹۸۸ منتشر شد.

به رسمیت شناخته شدن اهمیت رامونز، روندی بود که سال‌های متمادی به‌طول انجامید و امروزه نام آن‌ها در رده‌بندی‌های مرتبط با موسیقی راک مانند فهرست‌های «۵۰ هنرمند برتر همهٔ دوران» رولینگ استون و «۱۰۰ هنرمند برتر هارد راک همهٔ زمان‌ها»ی وی‌اچ‌وان به‌چشم می‌خورد. در سال ۲۰۰۲ و در رده‌بندی «برترین گروه‌های موسیقی همهٔ دوران» نشریهٔ اسپین، رامونز پس از بیتلز رتبهٔ دوم را به‌خود اختصاص داد و در سال ۲۰۰۲ اعضای گروه به تالار

شهرت راک اند رول راه یافتند.

فرانسیس راسی و الن لنکستر در آغاز نام اسپکترز را برای گروه برگزیدند اما بعد از چندین بار تغییر اعضا و در اواخر سال ۱۹۶۷ این نام به استیتس کوئو تغییر یافت. واژهٔ لاتین Status Quo به معنای وضع موجود است.

نام آنها تا به حال ۶۱ بار در جدول پرفروش‌ترین‌های انگلستان ثبت شده است. هیچ گروه راک دیگری تا به‌امروز به این موفقیت دست نیافته‌است.^[۲]
آثار آنها بارها توسط گروه‌های دیگر اجرای مجدد شده‌است که از میان آنها می‌توان میوز، کلدپلی، آزی آزبورن و تایپ او نگاتیو را نام برد.

اعضای فعلی [ویرایش]

• فرانسیس راسی: آواز، لید گیتار (۱۹۶۲ تاکنون)
• ریک پارفیت: آواز، ریتم گیتار (۱۹۶۵ تاکنون)
• جان ادواردز: گیتار بیس (۱۹۸۵ تاکنون)
• اندی باون: کیبورد، هارمونیکا (۱۹۷۳ تاکنون)
• مت لتلی: درامز، پرکاشن (۲۰۰۰ تاکنون)

اعضای پیشین [ویرایش]

• الن لنکستر: گیتار بیس (۱۹۶۲ تا ۱۹۸۵)
• جان کاگلَن: درامز، پرکاشن (۱۹۶۲ تا ۱۹۸۱)
• روی لینز: کیبورد (۱۹۶۴ تا ۱۹۷۱)

آلبوم‌ها [ویرایش]

آلبوم‌های استودیوئی [ویرایش]

آلبوم‌های برگزیده آثار [ویرایش]

آلبوم‌های اجرای زنده [ویرایش]

Shepherd graduated Caddo Magnet High School in Shreveport, Louisiana. The guitarist is “completely self taught”, ^[3] and does not read music. Growing up, Shepherd’s father (Ken Shepherd) was a local radio personality and some-time concert promoter, and had a vast collection of music. Shepherd got his first “guitar” at the age of three or four, when his grandmother purchased a series of several plastic guitars for him with S&H Green Stamps, which Shepherd has said he would “go through like candy”.^{[4][clarification needed]}

Shepherd stated in a 2010 interview that he began playing guitar in earnest at age seven, about six months after meeting and being “pretty mesmerized”^[4] by Stevie Ray Vaughan, in June 1984, at one of his father’s promoted concerts. His self-taught method employed a process of learning one note at a time, playing and rewinding cassette tapes, utilizing “a cheap Yamaha wanna-be Stratocaster…made out of plywood, basically”,^[4] learning Muddy Waters, Stevie Ray Vaughan, and Albert Lee licks from his father’s vast music collection.^[4]

At the age of 13, Shepherd was invited on stage by the New Orleans bluesman Bryan Lee. After proving his abilities, he decided on music as a career. Demo tapes were made and a two-camera video was shot at Shepherd’s first performance at the Red River Revel Arts Festival in Shreveport. It was this video performance that impressed Giant Records chief Irving Azoff enough to sign Shepherd to a multiple album record deal.

From 1995 on, Shepherd took seven singles into the Top 10, and holds the record for the longest-running album on the Billboard Blues Charts with Trouble Is…. In 1996, Shepherd began a longtime collaboration with vocalist Noah Hunt, who provided the vocals for Shepherd’s signature song, “Blue on Black“. Shepherd has been nominated for five Grammy Awards, and has received two Billboard Music Awards, two Blues Music Awards and two Orville H. Gibson Awards.

In September 2008, Fender Musical Instruments Corp. released the Kenny Wayne Shepherd Signature Series Stratocaster, designed exclusively by Shepherd. Most recently, he developed a DVD–CD project, 10 Days Out: Blues from the Backroads. This documents Shepherd as he travels the country to jam with and interview the last of the authentic blues musicians. As they tour the backroads, Shepherd, with members of the Double Trouble Band, play with a host of blues greats including Clarence “Gatemouth” Brown and Bryan Lee, Buddy Flett (with whom he jams at Lead Belly‘s grave), B. B. King, blues harp master Jerry “Boogie” McCain, Cootie Stark, Neal Pattman, John Dee Holeman, Etta Baker, Henry Townsend with Honeyboy Edwards, and a concert session with the surviving members of Muddy Waters’ and Howlin’ Wolf‘s bands.